Friday, November 19, 2004
چهار شنبه، بیست و هفتم اسفند ماه 1382
خواب هميشه
درخت کوچک بي شاخسارم
به اميد چه نشسته اي هنوز را ؟
نسيم بهار ،
مدتهاست که نوازشهايش را ،
از اين باغچه دريغ کرده !
بادي هم اگر بود ،
همه اش سوز بيرحم پاييز بود
و سرماي زمستان .
بايد فکر ميکردي ،
که شايد روزي
اينچنين بر پيکر عريانت زخم ميزند ...
حالا
اينطور به آسمان چشم دوخته اي که چه ؟
انتظار بازگشت پرستوي ماندگارت ، داري
يا ماه را ؟
چشم فرو بند نهال زخم خورده ام .
ديگر نه پرستوي پر کشيده اي مي آيد ،
و نه ماهي ...
بهتر آنست که
به خواب هميشه روي .
اما صبر کن !
گفتم که بايد بخوابي ،
اما بي روياي درياهاي دور هم ؟!...
۲۷ اسفند ۸۲
|
