Friday, November 19, 2004
شنبه، شانزدهم اسفند ماه 1382
…
چقدر چشمهايت را دوست دارم ، يار
و شعله ي آتش گونه ي آنها را ،
آنگاه كه تند مي گذرند .
و نگاه خيره ات ، انگار نوري در آسمان
همه جا را با شتاب مي روبد .
لطف افزودن نگاهت
كه به زير مي افتد
در بوسه اي
نگاهي از ميان پلكهاي بسته به پا مي كند
شعله ي غمناك و آرام اشتياق را …
تيوچف
- ديروز باز فرصتي پيش آمد كه بار ديگر فيلم استاكر اثر تاركوفسكي را ببينم . فيلم شگفت آوري است .
تقريبا فاقد داستان است ، و كلام در آن كمتر از ساير آثار تاركوفسكي به كار رفته است . سه شخصيت فيلم
به سفري مرموز رفته اند . فيلم فاقد هر گونه انگيزه ي هيجان آور ، دو ساعت و سه ربع طول مي كشد .با اين
همه فيلمي است سخت جذاب و تماشاگر را با آن پرسش اساسي و اخلاقي كه در خود نهفته دارد ، درگير ميكند .
يك فيلم عالي كه مثل همه آثار تاركوفسكي به نمايش ايمان مي پردازد …
-ديروز تولد داداش محسن بود ، با اينكه با تلفن و ايمل و اينترنت و بقيه وسايل ارتباط جمعي بهش تبريك گفتم .
اما از اونجا كه پيشم نيست تا بتونم راحتتر بهش ابراز احساسات كنم خواستم يه بار ديگه از اينجا بهش تبريك
بگم و بگم كه چقدر دوستش دارم . ميدونم كه الان داري زير لب بهم ميگي جونور!
به آخر مي رسيد روز ، آهسته ظلمت
رها مي كرد همه خاكيان را
از ملال روز ، و من تنها
آماده ي نبرد
با راهي دراز و با بخشش دل
اينك كلام خاطره ، راوي صادق .
دانته ، دوزخ ، سرود دوم .
|
