Friday, November 19, 2004
دوشنبه، یازدهم اسفند ماه 1382
برآي اي آفتاب صبح اميد …
دخترك از لاي در آشپزخانه نگاهي به مادر انداخت و با كنجكاوي پرسيد :
- مامان چيكار ميكني ؟
- دارم شربت درست ميكنم مادر .
- شربت ؟ مامان چرا شما به مردم شربت مي ديد ؟
- نذر دارم عزيز دلم .
دخترك وارد آشپزخانه شد و نشست روبه روي مادر. زانوانش را بغل گرفت و باز پرسيد :
- مامان نذر يعني چه ؟
مادر اين بار با بيحوصلگي پاسخ داد :
- نميدونم مادر . نذر ، نذره ديگه . يعني اينكه مثلا آدم يه چيزي از خدا بخواد و به جاش يه كاري
انجام بده . منم از خدا يه چيزي خواستم و نذر كردم كه اگه خواستم قبول شد شربت بدم . حالا اگه
سوالات تموم شد از اينجا بلند شو كه تو دست و پاي مني . برو دم پنجره و دسته تماشا كن تا منم كارمو
بكنم .
دخترك قدري فكر كرد و گفت :
- مامان جون ، ميشه بگي شما چي از خدا خواسته بودين ؟
- ببين عزيزم داري حوصله منو سر ميبري ! چقدر حرف ميزني آخه .
- مامان ترو خدا بگين . چه نذري كرده بودين ؟ خواهش ميكنم .
مادر متاثر پاسخ داد :
- نذر بابات كرده بودم ، نذر كرده بودم كه اگه بابات خوب شد منم به جاش به عزاداراي امام حسين
شربت بدم .
دخترك موهاي سياه بافته شو تكان داد و با فرياد گفت : خدا كه حرفتو گوش نكرد ، امام حسين كه بابامو
خوب نكرد . پس تو چرا داري اينكارو ميكني ؟ من اصلا ديگه تو و امام حسين و خدا رو دوست ندارم .
مادر دردمند ، با گوشه پيراهن مشكي اشكش را پاك كرد و دخترك را بغل كرد و گفت : چرا عزيزم ؟ امام حسين
خيلي خوبه ، خدا كه خيلي مهربونه . چرا دوستشون نداري ؟
دخترك با گريه پاسخ داد : چون بابامو خوب نكردن . چون ما تنها مونديم . چون تو شب و روز گريه ميكني …
مادر موهاي كودك يتيمش را نوازش كرد و با صبوري گفت : نه مامان . خدا باباتو خوب كرد . نميخواست ديگه
بيشتر ازين درد بكشه . واسه همينم اونو با خودش برد پيش خدا …و با بغض ادامه داد : نذر منم قبول شده عزيزم .
و اشكهايش را لابه لاي هق هق دخترك يتيمش پنهان كرد …
10 اسفند 82
|
